Nekoliko teza za političko tumačenje Srpskog Filma

Pošto je poslednjih nekoliko nedelja „Srpski Film“ ubedljivo najčešća pretraga kojom narod stiže do ovog bloga i pošto taj narod uglavnom stiže zgrožen, užasnut, zgađen i razgnevljen, možda nije loša ideja da se

a) Još malko ogrebem o popularnost (ili makar po-zlu-čuvenost) ovog kinematografskog ostvarenja

b) Ponudi nekoliko ključeva za tumačenje političkih tonova Srpskog Filma.

Ako ste čitali moj prvi tekst o ovom filmu videli ste da sam o njegovom političkom sadržaju progovorio toliko da sam ga proglasio za previše diskurzivan a premalo suptilan. Kako sam tamo već ukazao, upućujući na Bojana Baću (ali pominjući i druge domaće autore koji pišu o filmu i čija bi se ovde mogla pročitati radi dubljeg uvida u materiju: Vojnova, Ognjanovića, Bajića ili Jankovića, pa i Cvetkovića), eksploatacijski film bez obzira na svoju uglavnom unapred utvrđenu formu nije apolitična tvorevina i njegovo svedočenje o političkom ambijentu u kome nastaje i reakcija na taj ambijent najčešće su izmešteni iz samog narativa i pronalaze se u drugim elementima filma. Film, uostalom, nije ekskluzivno narativna umetnost i kao i svaka druga umetnost, veliki deo njegovog sadržaja posreduje se nenarativnim simbolima i sažimanjima.

U poslednjih nekoliko nedelja razmišljanje o Srpskom Filmu dovelo me je do zaključka da u originalnom tekstu nisam dovoljno eksplicitno obrazložio u čemu je stvarna političnost Srpskog Filma, odnosno koja je, ako hoćete da banalizujete stvari, njegova prava poruka, izvan manifestnih iskaza koje je scenario stavio u usta Todorovićevom i naročito Trifunovićevom liku. Analiza na Albedovom blogu (pročitati je ovde), a koja je više postpsihoanalitička na onaj lakanovsko-žižekovski način koji je u poslednje vreme sve češći u promišljanju filmova i pop kulture uopšte, podstakla me je da sistematizujem svoje teze i ponudim ih svetu ne kao konačno tumačenje političnosti najradikalnijeg srpskog filma u poslednje vreme već pre kao smernice za razmišljanje. Meni nije toliko bitno da li su ove teze tačne, pa čak ni da li su dokazive, bitnije mi je da su plauzibilne.

Osnovno pitanje kojim sam se bavio razmišljajući o Srpskom Filmu poslednjih nedelja bilo je „Zašto se on zove Srpski film?“ U originalnom tekstu sam ustvrdio kako je njegova žanrovska uverljivost upravo ono što ga čini ne-srpskim, odnosno da njegov dijalog sa srpskom svakodnevnicom naprosto ne postoji. Drugi su već ukazali kako je inicijalna postavka već ono što mu podriva ovu vrstu plauzibilnosti  – srpska porodica koja diskurzivno tvrdi da živi u ekonoskom tesnacu dok nam slike pokazuju neproporcionalno kvalitetne nekretnine, skup viski i druge elemente buržoaskog izobilja. Prihvatanje glavnog junaka da snima pornić sumnjive sadržine zato što sinu ne može da plati časove pevanja je, dakle, agresivno apsurdna pomisao.

No, što sam više razmišljao o ovome sve mi je bilo jasnije kako sam u prethodnoj analizi naprosto propustio da dotaknem baš ovaj element filma: apsurd. Apsurd kao uobičajenu srpsku monetu u trgovanju sa realnošću. Onda je polako postajalo da biva jasno i zašto se film naziva srpskim. Kao opora drama  o srpskoj svakodnevnici, Srpski Film, jasno je to,  nema mnogo smisla. No, kao ironijska polemika sa srpskom mitomanijom, kao satirična, skoro farsična subverzija tragičke forme koju skoro sve vreme verujemo  da gledamo, on je znatno smisleniji. Srpski Film je, posmatran sa ovog gledišta i višeslojniji i suptilniji nego što sam isprva bio sposoban da obrazložim.

mmm

Ne radi se dakle o socijalnoj drami nego o političkoj farsi. Tamo gde Albedo govori o klizanju u marksističku determinisanost treba da prepoznamo nešto drugo: da je vera u usud, vera u sudbinu ono što izlaže ljude (i nacije) riziku da od tog usuda i nastradaju.

Drugim rečima, izvan karakterizacije i personalne motivacije, Miloša u filmu treba posmarati kao nešto malo više – personifikaciju Srbina. ne Srbina kakav jeste, pa čak ni Srbina kakvog drugi vide, već kao Srbina kakvog počesto sam sebe vidi i veruje da ga drugi vide. U ovom kontekstu ni izbor imena ne čini se kao slučajan, najmanje su dva Miloša iz naše istorije čijih se primera valja setiti.

Obilić, više mit nego stvarnost, uzgojen na kobiljem mleku, prekršiće dilomatski zavet i u kamikaza akciji ubiti protivničkog vojskovođu, verujući da njegova žrtva spasava Srbiju, Evropu i Hrišćanstvo. Iako su Srbi, objektivno gledano nastupajući sukob izgubili a to je bila predigra za pet vekova nepostojanja države, Obilićev postupak se slavi kao primer junaštva – iracionalan i, što je važnije, potpuno neefikasan kakav je bio. Obilić je žrtvovao sebe PRINCIPU iako to nije donelo nikakav praktičan rezultat

Drugi Miloš je, dakako Obrenović, pragmatičar koji je Srbiji vratio državnost i suverenost, žrtvujući DRUGOG za potrebe cilja koji je de fakto potom dostignut.

Miloš u filmu je, reklo bi se bliži onom prvom Milošu – na kraju krajeva, u međuvremenu mi je skrenuta pažnja da se u sceni u kojoj Ana Sakić završava svoju rolu na zidu da videti slika na kojoj se upravo vidi Obilić kako podiže bodež – a njegovo ponašanje nije tek dramaturški nelogično, ono je srpski iracionalno.

Srpski usud poslednjih dvadesetak godina svakako nije bio u tome što svet Srbiju nije razumeo. Ekonomska blokada, NATO intervencija i ostale neprijatnosti kojima je Srbija bila objekat nisu tek posledice nesporazuma, kao što Milošev ulazak u poslovni odnos sa Vukmirom nije tek posledica neshvatanja da imamo posla sa pornićima u kojima strada nešto više od neopreznih anusa.

Miloš, u svojoj ulozi Srbina koji sebe izmišlja dok funkcioniše  u stvarnom svetu, je, dakle, porodičan čovek, obrazovan i građanskih manira, baš onakav kakvi su bili Srbi koje su UN, EU i NATO „pogrešno“ doživeli kao aktivne učesnike balkanskih ratovanja. On je too cool for school, ili barem suviše cool da bi radio. Njegova profesija je jebanje i, ako ćemo nastaviti sa tezom da su psihoanaliziranje i falusna simbolika ovde namerni da plasiraju politički iskaz, onda se Milošev legendarni jebački status sasvim logično može povezati sa onom urnebesnom izjavom Slobodana MILOŠevića kako „ako ne umemo ništa da  radimo, onda bar umemo da se bijemo“. Miloš nagon za tučom plasira, fala bogu, kroz jebanje, ali i jedno i drugo su simptomi lenjih, čak dekadentnih populacija, sklonih da i složene probleme „rešavaju“ na prost(ačk)e načine.

Milošev status megajebača je naravno nešto o čemu saznajemo iz usta Vukmira, dakle nešto što nam se plasira kao ono kako DRUGI vidi Srbina. Vukmir iako i sam (u dovoljnoj meri ) Srbin, pomaže da se kanališe percepcija zapada – u čije ime radi – o Srbinu, onako kako je Srbin zamišlja. Plemeniti divljak? Virilni balkanski jebač? Vlasnik životne energije koju je truli zapad odavno razmenio za kreditne investicije i letovanja u trećem svetu? Tako nekako.

mm

Naravno, u stvarnosti, Srbi su pokazali da ne umeju da se biju ništa bolje od ostale bratije, sve vreme vičući da su oni zapravo čvrsto opredeljeni za mir a da su kojekakve Ovčare, Srebrenice i druge svinjarije jedna ipak relativna klasa fenomena, isto kao što Miloš, do kraja filma prolazi kroz dve suprotstavljene težnje: težnju da spase svoj koliko-toliko udobni (malo)građanski život sa jedne i tezu da se pokaže dostojnim mita o Srbinu-jebaču sa druge strane.

Ironija situacije je, dakako u tome što je taj mit autogenog karaktera, kao što Milošu na kraju treba hemikalija da bi počinio zaista zastrašujuće jebačke podvige tako i srpska epopeja građenja nacije na kraju krahira pod težinom devetnaestovekovnog razmišljanja u dvadesetovekovnom ambijentu. Do kraja filma Milošu ideja o potvrđivanju svoje falusne nadmoći postaje važnija od svega, toliko da će preći preko izdašno ponuđene maloletnice kojoj treba da bude nežni otac i strogi ljubavnik, kako bi u finalu uspostavio klasičnu falusnu dominaciju, potčinjujući sopstvenom libidu  sopstvenog sina.

Drugi će mudrije od mene raspetljati klupko frojdovsko-lakanovskih asocijacija koje ovo sve okida, ali nema sumnje u to da se film na kraju smeje svom protagonisti, otimajući mu iz ruke tragičko dostojanstvo koje bi klasična tragedija ponudila u zamenu za gubitak svega ostalog. Ovo i jeste značajan politički element tumačenja srpske povijesne zbilje utoliko što, analogno Srpskom Filmu, Srbin izvan Filma veruje da je ON taj koji je proživeo tragediju u poslednje dve decenije i da je ON taj koji je bio žrtva. Miloš, aktivni saučesnik razaranja porodice čiji je ponosni predvodnik bio na početku filma (kao što je Srbija bila na čelu Jugoslavije u čijem je razaranju aktivno učestvovala) na kraju SEBE doživljava kao prevarenog, izdanog, kao žrtvu. On, koji je sve vreme verovao da je bitan princip, da je bitno živeti u skladu sa mitom koga je sam o sebi izgradio na kraju je doslednim uvođenjem mita u život uništio sve što je imao. Ali da li ga to čini žrtvom?

Ne, tvrdim ja, Miloš je agens uništenja, mitoman kome je bitniji apstraktni princip (falusa, jebača, rata kao potvrde ispravnosti) od praktičnog učinka. Ironični preokret je upravo u tome što dok Miloš užasnut obmanom (u kojoj je ogromnim delom i sam voljno učestvovao) pokušava da iskupi makar dostojanstvo sebe i porodice kolektivnim samoubistvom, film nastavlja da mu se smeje jer tamo gde se ovakvi filmovi snimaju nema više ni žrtava, ni Srbina iz mita ni apstraktnih principa. Umesto tragičkog heroja imamo jadnu budalu koja je uradila sve pogrešno pa čak i u smrti nastavlja da se podmeće pametnijem od sebe da ga iskorišćava.

Drugim rečima, Milošu, koji sebe doživljava kao tragičkog heroja uskraćena je tragička katarza, čin očišćenja na njegovoj strani ili strani publike kojim je klasična tragedija izlazila na kraj sa strastima koje bi prizivala, baš kao što je Srbinu i Srbiji uskraćena katarza u političkom domenu. I Miloš i Srbija i dalje su zarobljeni u statusu žrtve, pogrešno shvaćenom, u verovanju da su protagonisti antičke tragedije u kojoj se nadmeću Bogovi i Heroji umesto što su protagonisti zemaljske, banalne tragedije  ljudi i smutljivaca. Paralela ne može biti jasnija. Utoliko, Srpski Film nije lek nego dijagnoza.

Možda ovo nije lepa slika o Srbiji i Srbinu. Možda je ona agresivno drugosrbijanska (iako Aca svakako ne pripada korpusu tzv. druge Srbije), možda je nihilistička. Ali je ironična, simbolična i čak i kad nije sasvim suptilna, ona je važna makar kao redak poziv za osvešćenje u okviru savremenog srpskog filma.

Edit: Albedov novi tekst u kome se rve sa mojim smelim, neki bi rekli sumanutim tezama pročitajte ovde i na taj način zaokružite promišljanja o političko-psihoanalitičkom podtekstu SF-a.

Edit 2: Ghoul se u svom OBJAŠNJENJU bavi i političkim aspektima, ali i mnogim drugim pa ga je lasno pročitati (ne računajući izlišne privatne obračune od kojih nije mogao da se otrgne).

22 reagovanja to “Nekoliko teza za političko tumačenje Srpskog Filma”

  1. […] EDIT: Za potrebe dalje političke analize ovog filma izvolećete pročitati i ovaj moj svežiji tekst. […]

  2. heh, mislim da se srpski film tako zove jer se ambiciozno postavlja kao načelna lakometaška kritika na stanje u srpskom filmu. nažalost, nije se išlo dalje od naslova – sve ostalo je na nivou onoga što (bi da) se kritikuje, ili, veoma često, ispod njega.
    mogao bih još da pišem… ali… film to nijednim svojim aspektom ne zaslužuje. možda tehničkim, ali u to se ionako ne razumem. na sličan način na koji georgije nevešto falsifikuje prošlost, srpče radi sa sadašnjošću. much ado about nothing, a ako poželim više dečačkih gnusoba u svom napaćenom životu pustiću sebi evergrinove tipa hammer smashed face, i cum blood ili skin her alive. em kraće traju em su mnogo ubitačniji. znam da smo se odlično razumeli.

  3. mehmetkrljic Says:

    Ma jesmo, naravno. I nastavićemo da se razumemo. Ti kažeš „falsifikat“, ja kažem „tumačenje“. To je sve.

  4. Jovan Ristić Says:

    Kada Amerikanci, Englezi itd prikazuju svoju prošlost ili sadašnjost u filmovima drugačijom no što su one bila, lako nam je da to posmatramo kroz prizmu umetničke slobode. Ali kad srpski filmski autor prikazuje srpsku prošlost ili sadašnjost drugačijom no što su one bile, retko se govori o umetničkoj slobodi, a u prvi plan izbijaju optužbe za falsifikat.

  5. mehmetkrljic Says:

    Zato i rekoh da treba da pričamo u terminima tumačenja. Falsifikat podrazumeva da postoji JEDNA istina što je dobro za apstraktne filozofske rasprave ali manje korisno za konkretnu priču o prošlosti sistematizovanu kroz istorijske pokušaje. Svaka nauka, pa tako i istorija implicitno (a ponekad eksplicitno) podrazumeva da je njena istina u svakom datom trenutku tek operativna, ne konačna vrednost.

    Sve je dodatno problematizovano kada pričamo o sadašnjosti, naravno.

  6. ok, u duhu dobre rasprave prihvatam primedbu na upotrebu reči „falsifikat“, iako stojim iza nje. moj problem s tim filmovima nije ideološki, već filmski motivisan. npr. petrovićev „zemlja istine…“ je odličan film iako se ne mogu pohvaliti sklonošću ka sličnom ideološkom diskursu. no ako je poenta da se drugačije mišljenje diskvalifikuje ideološkim sredstvima (omiljen metod XX veka), nije moje da tome stajem na put. ono što mogu da primetim je da su, slično domaćim političarima, i filmadžije u golemom raskoraku sa stvarnošću, te pošto realnost u kojoj obitavaju nije filmski zanimljiva, onda oni moraju da domaštavaju koncepte koji su po pravilu neproživljeni i neiskreni. dakle, falsifikat. srpski film npr. traži od svojih gledalaca suočavanje sa takvom „stvarnošću“ a da se pritom njegovi stvaraoci nisu suočili sami sa sobom.
    U pogledu umetničkih sloboda u anglosaksonskom svetu, jovane, nećemo se složiti. evo zgodnog pozitivnog primera – poslednje hristovo iskušenje, za određene grupe vrlo kontroverzan film, ma falsifikat, ali sa neupitnom umetničkom vrednošću. dakako, na delu je nadgradnja realnosti poetskim sredstvima, što se za pomenute srpske filmove ne može reći ni uz lavor dobre volje. tako dolazimo do otkrića da u njima ima sloboda, ali da ona nije umetnička, tj. ne može se tako nazvati jer je to u najbolju ruku sloboda koja teži da bude umetnička i i ako je izražena umetničkim sredstvima nije umetnička zato što uprkos solidnom vidu ne vidim u njima ništa ni lično ni snažno ni poetski ni kreativno. možda su to neki novi kriterijumi (čini mi se da je ipak reč o ideologiji, pre svega) koji su meni promakli, ali onda predlažem da se teorijski pozabavimo biserom ove vrste filma (sloboda bez umetnosti) – nečistom krvlju stojana stojčića.
    dakle, mehmete, za kraj, nije reč o istini per se (shvaćenoj u činjeničnom smislu), to i nije uloga umetnosti na najelementarnijem planu, već o uverljivosti filma da podražava/prikaže neku svoju istinu. pogledajmo u komšiluk: marilena, california dreamin, taxidermia, politist adj, zift – filmovi kojima srpski film (i pojedinačno i u celini) nije ni do kolena i zapitajmo se kada će tako nešto ovde da se zarotira. neće skoro, sudeći po sveopštem poltronstvu, kritizerstvu i licemerju kao značajkama „života“ ovde.
    da sumiram, srpski film je loš ne zbog ideja koje razvija (u tom smislu nijedan film nije loš, znam da se ideološki komesari neće složiti sa mnom, što mi/im služi na čast), već zbog pukog nepostojanja zaokruženih ideja u njemu.

  7. mehmetkrljic Says:

    Ja se u popriličnoj meri slažem sa tobom. I Kristinin prikaz SF na vašem blogu mi je bio vrlo prijatan za čitanje. I poređenje SF sa pomenutim filmovima stoji, odnosno to da u filmskomsmislu on teško da jedobar kao oni (koje sam gledao). No, upravo ovim tekstom na koji sad komentarišemo sam pokušao da pokažem šta bi trebalo da bude poetski i kreativni kvalitet SF-a, odnosno čime SF pokazuje svoju „istinu“ na najelegantniji način.

  8. jasno, ti si tu dobronameran, akcenat je na „trebalo bi“… ali „nije“. u tom smislu sf potpada u folder onih megalomanski zamišljenih debitantskih ostvarenja koja su mnogo htela & još više započela, i moram da priznam, to je tako srpski, ono što je žikica s. okarakterisao kao „mnogo pompe, malo sadržaja“. zaintrigiran burnim radivojevićevim javnim istupima moram priznati da je razočaranje tim veće, mada s druge strane nije da nisam predosećao da će ishod biti baš ovakav a koji se može definisati kao primerna estradizacija tzv. alternative.
    pošto je film takav da vapi(je) da bude površno otpisan zbog svoje „šokantnosti“ što kasnije može biti bezbolno diskvalifikovano na već poznate dihotmne načine (crno-belo/levica-desnica/selo-grad/zadrtost-semipermeabilna tolerancija/dugme-čorba itd.), bilo je umesnije da k piše prikaz kako bi se najelegantnije zaobišla ta semantička zamka i prešlo na stvar odnosno (maltene golo) ništavilo. sumnjam da bih ja bio tako razložan i efektan niti bih odoleo digresijama.

  9. mehmetkrljic Says:

    Neka istorija sudi, ja skromno pokušavam da ukažem na moguća tumačenja. Meni je SF i kao „prosta“ eksploatacija dao dovoljno da ne smatram da sam bacio dva sata.

    • Hi , do you speak English ? Sorry , my serbian is not so good … I am interested in knowing more about the political messages in Serbian Film . I understand a lot of what is going on but some things are still a mystery to me . For example , what is the meaning behind the girl as Alice in Wonderland ? Seems like nobody really understands knows ? Please private message me if you can at my e-mail .

  10. mehmetkrljic Says:

    Yeah, well, what IS your email add???

    • wazzup@telus.net
      Sorry , i thought you could see it from your end .

    • Hi , I don’t know , is it possible that this movie is just open to any interpretation ? It doesn’t look that way to me . I mean , a lot of the dialogue seems to be saying some very specific things . If anyone has anything specific to add , i would like to chat with you , either here or by my email .Thanks .

  11. BTW , if you sent me something , i didn’t receive it , maybe something is wrong with my email by some chance .

  12. mehmetkrljic Says:

    I didn’t, was busy. Hang tight.

    • I know you are probably still busy but don’t forget about me . I know the movie is not easy but any clues you can give me … doesn’t matter how little .

      • Nobody here really understands the movie . they are just pretending .

        They only see what they want to see and the things they don’t understand , they brush it aside so that they can believe what they want to believe .

        Besides they are a bunchy of „artists“ who only know how to use their intuition and feeling not logic and reasoning .

  13. mehmetkrljic Says:

    Well, it would be good to remember that a film is not a mathematical equation where everything must even out in the end. There is no „total understanding“ or even complete meaning of any film.

  14. not important Says:

    The checkered floor , the man with one eye , alice in wonderland , right hand shake are all taken from New World Order , Illuminati conspiracy theory . See for example http://www.youtube.com/watch?v=K9cnk5SqwBo (NWO = New World Order). The one eye above the pyramid is on the U.S. Dollar bill and represents the Eye of Horus . There is a Serbian video on youtube called Digitalni Andjeo Zig Zveri ( Digital Angel Mark of the Beast ) . Among the many things discussed there are RFID technology that will allow world corporations to insert a bug ( digital angel ) under employees’ skin for monitoring purposes , that the Serbian 3 fingered salute is actually Illuminati symbolism and that everyone should stock up on „rye“ to prepare for the coming of the AntiChrist . The New World Order is alluded to in some of the statements made by the makers . There is for example the „politically correct facade of the New World“ at http://aserbianfilm.co.uk/statement.html and also this quote by Radivojevic : „In the film, the hero is also a victim in a way because he is not at the top of the pyramid .“ (http://www.bloody-disgusting.com/interview/638) Radivojevic is referring to Vukmir’s remark to Milos that only Milos is not the victim . In the film , Milos represents the Serbian government . Milos is not the victim because he is the government but there is someone higher than him in the hierarchy . Much of the dialogue in the movie is referring to the current political situation in Serbia .

  15. not important Says:

    Vukmir’s character is based on the well known Director Srdan Dragojevic . He was trained as psychologist , went to a foreign country and when he came back to Serbia he started to make movies catered to the foreign market . The actor who plays Vukmir , Sergej Trifunovic , was fired from one of Dragojevic’s last movies ( see Dragojevic’s wiki ) and Srpski Film is on one level a revenge on Trifunovic’s part . That is just one aspect of the movie .

    „As much as we try to deal with our life in this film allegorically, and with the corrupt political authorities that govern it, we are also dealing with today’s Art and Cinema and the corrupt artistic authorities that govern them in a similar manner here. The films that preach and enforce political correctness are the dominant form of cinematic expression today.“
    (http://aserbianfilm.co.uk/statement.html)

  16. not important Says:

    Milos says „I dunno , I’m a little tired of cameras and f******.“ This one is obviously
    about the civil wars . Cameras are referring to the world news cameras .

    Vukmir : „You’re also tired of h****** scum any time your family needs dough. Kissing some
    wretched c**** with the same lips you’ kiss your kid “
    The „scum“ is referring to foreign politicians .

    Vukmir says : „Do you know what is proof that there is art in pornography? You , Milos . Your
    sense of handling a woman , your rhythm , of exhausting her , your talent to humiliate her ,
    and then , when she is reduced to dog-s*** , to win her back .“

    More biting sarcasm . This is saying you exhausted NATO , humiliated NATO ( shot down stealth ,
    minimal damage to Serbian equipment etc. ) but later you just let her back in .

    Milos to his wife , „I love you , i was just f****** them“ .
    „Them“ is the croats and muslims . But he loves the west .

    Marko watches video of Milos and says „Look at him servicing all of them , one , two , three “ One , Two , Three = EU , USA , RUSSIA .

    Vukmir’s : „This whole country is a bunch of kids discarded by their parents .“
    Here is why the movie is set in an orphanage .
    The people have been abandoned by their government ; the government is busy looking after their own privileges and
    wheeling and dealings .

    The kids represent the people in Serbia living in fantasy land . See how Petar hits Milos on the head with the balloon police stick .

    Vukmir shakes hands with Milos and says
    „Right hand is the sex center in any man . It’s a direct line between your brain
    and c*** .“ If you know the difference between Rightist and Leftist politics , you will see that
    this is a sarcasm against the Right .

    I have more but I think you get the idea .

  17. mehmetkrljic Says:

    Nice work, man, thanks a lot for all the insights.

Ostavite odgovor

Popunite detalje ispod ili pritisnite na ikonicu da biste se prijavili:

WordPress.com logo

Komentarišet koristeći svoj WordPress.com nalog. Odjavite se / Promeni )

Slika na Tviteru

Komentarišet koristeći svoj Twitter nalog. Odjavite se / Promeni )

Fejsbukova fotografija

Komentarišet koristeći svoj Facebook nalog. Odjavite se / Promeni )

Google+ photo

Komentarišet koristeći svoj Google+ nalog. Odjavite se / Promeni )

Povezivanje sa %s

%d bloggers like this: